battaniye. LAZIM.

“Dayanamıyorum.”

Bana ‘dayanamama’nın tam olarak ne olduğunu söyler misin? Dayanamayınca ne oluyor mesela? Organizman solunumu mu durduruyor? Hücrelerin mi patlıyor? Damarlarının içinde kanın mı pıhtılaşıyor?

Lütfen, dayanamayınca, tam olarak, ne oluyor? 

Ayrılıklar, kopmalar, hayatlardan insanlar silmeler, müzik listelerinden şarkılar silmeler, duvarlardan fotoğraflar indirmeler, çamaşır yumuşatıcısını değiştirmeler, nevresim takımı değiştirmeler, olmadı yatağın yerini değiştirmeler, tanrı aşkına hiç olmadı ev değiştirmeler, hay sikeyim tamam şehir değiştirmeler..

Şimdi söyleyeceğim 4 kelimeye iyice bakmanızı istiyorum: Yapılabilecek hiçbir şey yok. Bakın, bu konu hakkında söyleyebileceğiniz çok şey var ama durup düşündüğünüzde, yapabileceğiniz hiçbir şey yok. Yanınızda kimse yok. Size güçlü olmanızı ve atlatacağınızı söyleyen çok kişi var ama onlara ‘nasıl?’ sorusunu sorduğunuzda size verecek cevapları yok. Yaz tatilinde oynayacak arkadaşı olmayan en yalnız çocuktan daha yalnızsınız. Tanrılar kadar yalnızsınız. Sokak lambaları kadar yalnızsınız.

Bazı şeylerin, yaşanmışlıkların, insandan insana aktarılabilmesini nasıl istediğim hakkında en ufak bir fikriniz olamaz. Bütün paramı ve taşınabilir eşyalarımı verirdim bunun için, inanın. Ama üzülerek söylüyorum ki, tüm bu ayrılıklar ve silmeler ile başa çıkmak için bunlarla başa çıkabilmiş insanlara ‘nasıl?’ sorusunu sormak, google’a ‘nasıl yüzülür?’ sorusunu sormak gibi bir şey. Suya girmeden, fazlaca miktar burnunuzdan ve ağzınızdan su yutup ciğerlerinizi yakmadan, asla yüzmeyi öğrenemezsiniz. O şanslı insanların, düşüncelerini sevmedikleri bir şarkıyı atlar gibi atlayıp başka bir düşünceye geçmeyi nasıl başardıklarını size anlatmaları mümkün değil.

Yazarın da dediği gibi, tüm nesnelerin bir yüzü daha vardı ve insanlar çıldırdıklarında aslında sadece diğer yüzü görürlerdi, bu kadar basitti. Başımıza gelen şeyin ‘hayat’ olduğunu düşünecek olursak, olanlar hakkında üzülmekle, hepsine tek tek ‘ihanet’, ‘hayal kırıklığı’, ‘ayrılık’ gibi etiketler koymakla o kadar meşgulüz ki, şöyle diyeyim, Süper Mario’daki gizli mantarların hepsini kaçırıyoruz.

Mesela geçen hafta arkadaşım cüzdanını kaybetti. Arkadaşlarının ve ailesinin fotoğrafları da cüzdanla birlikte kaybolduğu için bir hayli üzüldü. Ve bu bana arkadaşları veya ailesinden birilerini gerçek anlamda kaybetmiş insanlara yapılmış çok büyük bir haksızlık gibi geldi.

Bünyemiz, yapı olarak zaten pes etmeye ve dayanamamaya oldukça müsait ama ortada işlenmiş bir cinayet yoksa, yere çömelip kafanızı kollarınızla sarıp sızlanmak için henüz baya erkendir.