battaniye. LAZIM.

Merhaba.

Minik sallantılarla yazımın bozulması oldukça hoşuma gidiyor, gitmeseydi sırf bir şeyler yazabilmek için 500A’ya binmezdim. 500A’ya binerken, gerçekten aklımda sadece ‘bir şeyler yazabilmek vardı’. Öyle ki, bunu yapabilmem için oturmama bile gerek yoktu. Çünkü Kadıköy Sahiline vardığımda yapacağım ilk şey, tekrar 500A’ya binip, ilk konumuma gelmek. Yer değiştirmemenin huzuru! Durum bundan ibaret.

Cam kenarı lüksü, vazgeçmesi en güç lüksler arasında, bunu biliyorum. Galiba ekmeğin köşesi lüksü ve domatesin tam ortasındaki plazma kısmı yeme lüksünün arasında bir yerlerde, bundan emin değilim ama sonuçta, bir parçacığın konumunu tam olarak bilemezdik değil mi.

Eskiden sinemaya gitmekten büyük zevk alırdım. Filmin kendisi, filmden önce sadece sinemada izleyebileceğimiz reklamları izlemekten daha önemli değildi benim için. Tabii ya, eskiden ‘Sadece Sinemada İzleyebileceğiniz Reklamlar’ vardı. Ben büyüdükçe her şeyin rengi gerçek anlamda soluyor diyordum da, inanmıyorlardı.

Kafanızı uzun süre boyunca okuduğunuz kitaptan, farkında olmadan kaldırıp etrafa baktığınız anda, tam da o anda ha, O’nun da kafasını kaldırması ve göz göze gelmeniz, gözlerinizin arasında oluşan elektrik alan çizgileri, sanki “o an (bölü) tüm anlar” olasılığı çok çok düşük değilmişcesine kafanızı tekrar kitaba gömmeniz. Büyük salaklık! Bakın, böyle zamanlarda evren ağlıyor. Bir yerlerde sürekli, birileri “Olması gerekiyorsa, olur..” veya “Hayırlısı..” diyerek, evrenin yüzünün ortasına çok fena bir yumruk indiriyor. Toprak Ana’nın evrenin alt kümesi olduğunu varsayarsak, evren ağlayınca, yağmur yağıyor lan galiba. Hipotezimi tam olarak sağlamlaştırmadım henüz, ama genel hatlarıyla böyle. Harekete geçmeyip, bu gözgöze gelmeler ile ilgili bir şeyler yapmayan çocuklarımıza sesleniyorum, çok yüksek ihtimal gerçekten çok güzel bir şeyleri kaçırıyorsunuz. Evreni ağlatmayın lan. Ne olur.

Sonra çok soğuk oluyor.